اسطوره پرومتئوس، سرنوشت آنکه به انسان آتش و دانش داد

⁠پرومتئوس پسر یاپتوس از کلیمنه و یکی از معروف ترین تایتانها بود. او همچنین برادر اطلس، منوئتیوس و نیز اپیمتوس بود. در "نسب نامهٔ خدایان" نوشته ی هزیود پرومتئوس با عنوان رقیبی در برابر علم بی پایان و قدرت مطلق زئوس معرفی می‌شود.
اسطوره پرومتئوس از اینجا شروع میشود.

مفهوم قانون در اندیشه سیاسی یونان باستان گذر از ثِسموس به نوموس

یکی از اصلیترین مفاهیمِ برسازنده اندیشه سیاسی یونان باستان، مفهـومِ قـانون بـوده اسـت . یونانیـان از دو اصـطلاح حقوقی متفاوت برای مفهوم قانون استفاده میکردهاند. تا پیش از سقوط حکومت استبدادی پیسیسـتراتی در پایـان سـده ششم پ.م اصطلاحِ ثِسموس در معنای قانون نهاده به کار میرفته است؛ حال آنکه پس از اصلاحات کلیستنسی در آغاز سده پنجم پ.م و استقرار دموکراسی در آتن، اصطلاح حقوقی دیگری در معنای قانونِ نهاده به کار مـی رفتـه اسـت : نوموس.

تاجی از شاخه زیتون

παπαί, Μαρδόνιε, κοίους ἐπ' ἄνδρας ἤγαγες μαχησομένους ἡμέας, οἳ οὐ περὶ χρημάτων τὸν ἀγῶνα ποιεῦνται ἀλλὰ περὶ ἀρετῆς.

پناه بر خدا! مردونیه! چگونه مردانی را بر علیه ما شوراندی؟ مردانی که نه برای پاداش بلکه تنها برای افتخار با یکدیگر رقابت میکنند.

این جملات واکنشی بی اختیار از جانب تیکران ژنرال ایرانی به بازجویی خشایارشا از یک یونانی بعد از نبرد ترموپیل بود؛ زمانی که خشایارشا از او پرسید چرا افراد کمی از هموطنانت از ترموپیل دفاع میکردند؟ او پاسخ داد که هموطنانم مشغول بازی های المپیک هستند. و زمانی که پادشاه از او پرسید پاداش برنده چیست؟ پاسخ این بود:

"تاجی از شاخه زیتون"

هرودوت

••••

• دانلود کتاب های تاریخ هرودوت

•••

• انیمیشن حمله خشایارشا به یونان

آواز سیکیلوس

گورنوشته‌ی سیکیلوس قدیمی‌ترین قطعه‌ی کامل موسیقی جهان است که همراه نتهای موسیقی به جای مانده است. این سنگ نوشته به قرن اول یا دوم میلادی تعلق دارد. آواز، ملودی  و لیریک آن در نت موسیقایی یونان باستان ، حکاکی شده است. این سنگ قبر استوانه ای شکل در شهری هلنی به نام ترالیس نزدیک شهر آیدین ترکیه  (در حوالی شهر باستانی اِفسوس) یافت شد.
گرچه آهنگ هایی قدیمی تر از این نیز به همراه نت یافت شده اند اما همگی به صورت نصفه و نیمه هستند و فقط این آهنگ به صورت کامل به جا مانده است.

متن این استوانه بدین گونه است:

پاره نوشته های آیسخولوس (اِشیل) درباره مرگ

شعری از سافو

نگاهش کن، به مانند خدایی
در کنار تو نشسته
آن مرد، هر که هست
صدای شیرین تو را از نزدیک می شنود
و خنده ی شورانگیز تو را
و آه بله!
قلب مرا به تپش میاندازد
و فقط با نگاهی به تو، دیگر نمی توانم سخنی بگویم
صدایم می شکند
شعله ای باریک زیر پوستم می دود
چشم هایم چیزی نمی بینند
و گوش هایم زنگ می زنند
عرق سردی بر پیکرم می نشیند
و سرتاسرش را به لرزه می اندازد
رنگ پریده تر از علف های پاییزی، گویی سایه ای از دنیای مردگانم.

سافو (570-630 پیش از میلاد)